ERA ZERO (Short Story, 2005 - Dutch only)

Thu, 19 Apr 2007 18:58:19 GMT

‘ERA ZERO’

1. WIT. EXT. The End, (snelweg van en naar RIM, gesitueerd aan de Noordrand), vogelperspectief.

Sneeuw. Een mistige, verlaten snelweg. Fosforescente, dikke witte onderbroken lijnen verdelen het asfalt in twee slordige helften. De snelweg glimt

van platgereden vuile sneeuw, modder en de resten van wat ooit een onvoorzichtige knoert kan geweest zijn. Hij wordt begrensd door bermen

die bezaaid zijn met afval, flyers, afgewaaide reclamepanelen, colablikjes, gebruikte condooms, sinaasappelschillen, onkruid, ontwortelde verkeerslichten etc. Daarboven: een loodgrijze, bedrukkend sombere lucht, beladen met verse gifsneeuw die door de snijdende wind (een blizzard als een stanleymes)

elk ogenblik kan verejaculeerd worden. Het is bijna kwart voor vijf ’s ochtends, maar door een optisch weinig voor de hand liggende speling van het licht, is het ware duister vooralsnog afwezig want vervangen door een noorderlicht – achtige, marineblauwe schemering die het beeld ietwat wazig maakt, maar blijf toch maar kijken naar die koplampen; een zwarte BMW doemt uit de mist op. Daarin zit KOEN FAAN, een nog jonge kerel, kaalgeschoren. Stoppelbaard, bril, zwarte kashmeren overjas en gestreepte broek, daarboven een felkleurige, tibetaanse sjaal die driekwart van het lichaam beslaat. De chauffeur van de BMW is niemand minder dan DR. KO, androzoölogisch zenuwarts, gespecialiseerd in de irrationaliteit van het menselijk brein. In een vorig leven was hij zowel neuropsychiater als veearts, gedragstherapeut als chirurg, hersenwichelaar als droomduider. Boven het eikenhouten dashboard: de gedeeltelijk besneeuwde voorruit. DR. KO grijnst een brede rij witte tanden bloot. Hij is door het dolle heen van enthousiasme. Zijn hese falset knettert en piept als een verstopte M.A.G. (Mitrailleur A Gaz 205, voorganger van de lichtere, compactere en soepeler Vigneron. Lost 13 kogels per seconde in horizontale positie bij windstille dagen). Hij vertelt dat hij voor YTV werkt en daar al jaren tevergeefs een nieuw programma – concept probeert door te drukken; het komt neer op een Big Brotherversie van een strikt wetenschappelijk onderzoek naar Het Paranormale. Om het kijkvee te onderhouden dat iets zien wil dat verder gaat dan hun verwachtingen, wil hij een denktank van paragnostisch zooi samenstellen om Hotel M in de ether te gooien, want zo heet zijn concept. De mensen zijn hun dieet van reality soaps volkomen beu; tijd om hen aan

de praat te houden met iets dat hun verstand te boven gaat. Ze zullen er wég van zijn. Het gaat er hem om, om de kamers (alle 15, want er is een lege ruimte tussen), continu te doen shiften van plaats, net zoals in de kubus van Rubick alle partjes in meerdere dimensies verschuifbaar zijn met een regelmaat waar je een atoomklok gelijk kunt op zetten. Zijn toupet schommelt heen en weer als hij een versnelling hoger schakelt.

DR. KO

Bon, de commissie heeft mijn project de das omgedaan. Het wordt niet besubsidieerd, omdat het nergens Over De Schreef ging.

Vanaf nu moet elk shot een dolk in het oog worden, een linkse directe in het gelaat van Burgerlijk Fatsoen. Can you imagine?

(Zijn stem breekt net niet)

Maar ik heb niet stilgezeten; ik heb een nabijgelegen lofting gevonden die luistert naar de naam The Mammoth Egg, aan de splitsing van Zo – Pa

en Yrop. Jij doet toch nog steeds dat ding met die automaten, niet? Nu, ik heb een kenwijsje nodig, voor de begin- en slotgeneriek…neem maar

wat repeterende, asynchrone pulsjes in of , die doen het altijd qua sfeertekening. Denk aan wat de Vrijmetselaars zeggen; dat er

slechts één persoon in staat is, ten volle je daden te beoordelen; diegene die je in de spiegel ziet. Je krijgt van het leven wat je er instopt.

(Don ’t bite the hands that feed yah)

Het enige probleem met intermenselijke relaties is, dat we er nog steeds niet in slagen de pixels ten volle te beheersen, de controle te behouden

over wàt wélke pixels doet oplichten, resulterend in een allesomvattend beeld van een werkelijkheid die voor onze zintuigen waarneembaar is.

En waarneming berust slechts op elektrische impulsen die ons brein ontvangt van onze zintuigen; als je een varken een doctorsbaret opzet,

veredel je dit beest niet, je accentueert alleen de varkensachtigheid ervan.

DR. KO gaat met alle macht op de rem staan. Aan het einde van The End, daar, waar de grens tussen asfalt en polderzand ligt, bevindt zich

The Mammoth Egg. Van ver gezien is het een slordig neergepote blok beton die overwoekerd wordt door een ondoordringbare, besneeuwde klimop.

Er staat geen spoortje bebouwing in de wijdse omtrek.

2. ROOD. EXT. ZO – PA City, eind Augustus 1978. Don Quinn Road. Afnemend zonlicht. Vogelperspectief.

ZO - PA heeft een strand aan het Zuiderkruis en de weg die daarheen leidt, heet The Don Quinn Road. De camera travelt zuidwaarts tot die de grote omwalling bereikt waarachter de resten van vernielde torens en platgegooide bunkers te vinden zijn. The Don Quinn Road mondt uit in een verlaten zandweggetje met aan de ene kant die omwalling en aan de andere kant een reeks kannonnen uit WOII; monumentale lopen als gapende, tandeloze bloedzuigerskoppen. De camera blijft doorrijden en bereikt het strand; het water is diepdonker en weerspiegelt een metallieke, bevroren zon.

CHA staat voor de derde en laatste keer deze week op dit strand. Uit de duinen weerklinkt nu en dan een kreet. Even tevoren heeft ze op een

strandhokje het volgende geschreven: Hier wil CHA dood. Woest en volkomen verknipt staart ze naar de camera. Opwaaiend zand, striemende

wind, zwetende ogen. Ze draagt een rood colbertje en een blauw dungestreept overhemd dat door een lederen stropdas bijeengekneveld is.

Op haar rug is het kastanjebruine haar met een tapelint vastbonden onder een ouwelijke bolhoed. CLOSE –UP van een gelei – achtige zweetdruppel

op een verder goddelijk gave huid. Wuivend helmgras, microtonale gitaarakkoorden op de dans van de bedwelmende, olieachtige wind. CHA heeft

er een YTV - educatie van jewelste opzitten, geboren uit een oude, overjaarse vader en een moeder die te neurotisch was om tussen de regels van

haar ziel te kunnen lezen. The close link to the screen zou zijn vruchten afwerpen en CHA zou er op veel te jonge leeftijd van overtuigd zijn dat de

ware liefde slechts deskundig gepixeld volledig tot haar recht kwam. Zo groeide ze op tot een premature YTV – junk, hopend later deel uit te maken

van de commencement de siècle - beweging, die doelbewust en systematisch zou ingaan tegen alle fin de siècle - achtig nihilisme en fatalisme waar

de vergane eeuw op het eind finaal aan ten onder ging. Ook fata morganay van een luizige toekomst laten haar siberisch en van Pomo wil zij al

helemààl niets weten. Zij zou uren staren naar het testbeeld zonder zich te vervelen, urenlang kijken naar de mozaiek van zestien Kanalen die lijken

te sidderen op een elektriserende grijze storing. Vandaag kan CHA even een blik werpen op de toestand waarin zij de komende eeuwigheden mag ronddolen, wetende, dat het hiernamaals zich voor elk individu op een andere plek ontvouwt, namelijk daar, waar diens kinderjaren gesleten werden.

Als een vergeelde film van vloeibaar goud spoelen fragmenten uit die tijd aan haar geestesoog voorbij: de zongeblakerde klinkers, het oorverdovende treinverkeer…Het hele tableau vivant van haar neighbourhood trekt vanuit een onlogisch vogelperspectief aan haar voorbij, een beeld dat bezwangerd is van geheimen en misverstanden. Alle zintuiglijke pulsen worden duidelijker en tastbaarder; honderden geuren die zij benoemen kan, het gonzen

van duizenden geluiden die zij stuk voor stuk lokaliseert. De vormen, lijnen en kleuren van het landschap komen surreëel scherp op haar af in

een carroussel van celestijnse gewaarwordingen. Hier is niets, hier wordt alles anders in een gestroomlijnde opeenvolging van levendige impressies.

Ze wil weten of dit alles beter is aan de andere kant; nog zoveel vragen te stellen en antwoorden te verzinnen, maar de aanblik van de wereld doet zo verdomd banaal aards en voorspelbaar aan, dat CHA slechts verzinken wil in een zaligmakende Slaap Der Vlammen waar de dood logischerwijs op

zou kunnen volgen maar dat is weer een ander verhaal (ik wou dat ik dit verzon, op stranden van beton…Daarboven, genadeloos, een blakende loden zon, tussen Londen en Lissabon). Dan valt haar oog op een troep voorbijvliegende vogels die soepel, stijlvol en gerafinneerd patroonsgewijs,

de toppen der duinen scheert. Met haar ogen tot spleetjes gesnaard, verdwijnen de vleugels, tot slechts notengroepen overblijven, die in een onwaarschijnlijke never ending stream over rekbare balken clusteren, oncontroleerbaar jong, fris, wild, onbeteugeld wegvleugelend in het transparante spectrum van de verbeelding, alvorens te verstuiven tot wolken van duyvlisch cactuszaad. Little do they know, dat op zeeniveau een mishandelde briljante persoonlijkheid in spé hun siervlucht met open mond gadeslaat; hoe het klapwiekt en krolt als een gevleugelde anaconda in de toxicocution

van de cold turkey…Nu is het slechts wachten, een kwestie van minuten, seconden, fricties van een blik…wachten…op de eerste tapes.

Traveling naar: linkerzijde van het strand. Ver buiten CHA’s blikveld staat een tweetal mannen op het strand. De eerste is ROB, de Moederfoetus Krankjorum…Hij laat zich gewillig afzuigen door ENGELKOPJE TEX. ROB draagt een houthakkershemd dat hij volledig over zijn zwetende, zwaarbehaarde bierbuik opengeknoopt heeft, alsook een blauwe verschoten jeans op de enkels. Hij heeft een ruige midseventies - tronie met

een matje in de nek onder een outmodische pagekop. ENGELKOPJE TEX draagt een short, een bermuda – hemd, heeft een volle kroeskop van rosse, jiddische krullen en zuigt en beknabbelt ROB’s lid met een gretigheid alsof hij de tijd van zijn leven heeft. TEX heeft een knokig silhouet en voert zijn taak met genoegen uit, alsof hij al zijn hele leven naar dit éne moment heeft verlangd. (Een mengeling van eiwitten en pus, lekkend uit tranende aambeien). Eenzelfde geluid keert steeds terug; een infadende, gespiegelde celesta – toon, voorzien van distortion. Een a kwartkruis die welgeteld

vier seconden duurt. Die sound; woéssjjjj. ROB staat achterovergedrukt, kreunend te genieten. Zodra hij de aanwezigheid van CHA opmerkt,

schreeuwt hij haar in een mix van verontwaardiging en stupide haat toe dat ze het te ver heeft gedreven, te diep is gezonken, Over De Schreef is gesjeesd…Hij kan het zien aan haar ogen, want ze heeft een chikosys opgelopen; een rimpelig, lekkend haarvat in de iris dat ervoor zorgt dat de

ooglens vertroebelt en langzaam oplost in het oogwit. Hij houdt een zakspiegel naar de camera en inderdaad, het linkeroog ziet er niet fraai uit.

TEX knapt als een gebroken tak in een wonde en met een kop als een pioen die in varkensbloed is gedrenkt, rent hij zieltogend weg. ROB vloekt

en wijst woest naar de lens. Zijn rechterhand is een verschroeide stomp aan derdegraads brandwonden geworden; een accident met een brandende

staaf dynamiet in de handen van een Parkinsonpatient? Hij zwaait met een stompe knokkel die schokt en siddert in het fragiele zonlicht.

De laatste flinter zelfbeheersing brandt door; achter CHA’s rug ontspruit een ruim twee meter lange FEKTER gestroomlijnd en geruisloos aan

het mulle zand om haar vast te garen in zijn 444 tentakels. Diens proboscis vreet haar op met huid en haar, beknabbelt de lillende lobben van haar

longen, mangelt die tot protoplasmapulp alvorens ondergronds te verdwijnen. Het enige beeld waarop de lens inzoomt, is de overgebleven, afgeknauwde hand van CHA. Die hand klauwt naar niets in het bijzonder, in de vergeefse stuipen van een late rigor mortis zand en schelpjes vermorzelend. En kijk: het zand snikt langzaam rood. ROB tiert.

3. GOUD. INT. The Control Room, Hotel M. Schouderperspectief. Uplights.

De camera passeert traag en onder hoek van 44° een massief stalen brandkastdeur. Daarop: een naamplaatje waarop

DR. KO

Androzoölogisch Zenuwarts

staat. Daaronder staat met knalrode lippenstift

Mindfucker

geklad. We zien een uitgestrekte, verduisterde vestiaire. Een staande lamp en enkele schelpvormige uplights aan de muren voorzien deze scène

van een schaarse verlichting. Aan een bureel zit, in een rolstoel, DE ELANDMAN. Hij bedient een zilvergrijze laptop en draagt een stereotype bureaucratische outfit: slechtzittend jack, corduroy pantalon, zwarte steunkousen, leren stropdas, het KO - kruis als een moderne swastika op zijn

revers. Aan elk van de vier muren hangt een zilveren masker. In wijzerzin stellen ze volgende personen voor: DR. KO, KOEN FAAN, ROB en ANTIPATRIEK. Tegenover het bureel, temidden van de vestiaire, staat een manshoog vivarium, een isoleercel voor EIERSTOK EDDIE die in een vreemdsoortig ectoplasmatisch vruchtwater lijkt rond te dobberen. Een gifgroene alruinwortel verbindt zijn navel met een kloppend, dikbeaderd,

rozig vruchtvlees dat de bodem van het vivarium beslaat. De ruimte is benauwend, ca. één meter bij één. In de loop van deze scène verdwijnen

de glazen wanden van het vivarium één voor één. EDDIE lijkt in volstrekt duister rond te zweven. Dan lichten na verloop van tijd, heel vaag,

de vier maskers gelijktijdig op. Dat van ROB begint te spreken met een ufo – achtige, ijle, robotische zoemtoon.

ROB

Why? We zijn allen Brothers In Tapes.

ANTIPATRIEK

We vullen leegtes in ons bestaan op.

KOEN FAAN

Door fragmenten digitaal gecodeerde werkelijkheid rechtstreeks uit de ether te plukken.

DR. KO

En dat alles te dateren.

Op de achtergrond naast het bureel staat een jerrycan vol benzine. DE ELANDMAN drukt op de laptop op ENTER.

Het beeld wordt even wazig (ruis). Hyperkinetische zwartwitvlokken dansen nu en dan over het beeld.

De droom ruimt baan voor de gepekelde etter van de werkelijkheid als de maskers spreken.

DR. KO

Een acute aanval van euforie?

ANTIPATRIEK

Detecteer ons. Nu.

Daarna volgt op het laptopscherm een buitenopname van EDDIE, staand op het bordes van Hotel M bij een tuin die bedekt is door een tapijt

dode varkens, allen met een doctorsbaret op de kop. OUWE MIEN is er ook. Samen knopen ze de kadavers één voor één aan de takken van

de bomen, alvorens urenlang toe te kijken hoe de krengen wegrotten in de eroderende midwinterlucht. Een overbevolkt luchtruim aan dolende

zielen zweeft boven de krengen. Aan de rand van de vestiaire staat een elfjarige CHA te duimen en schichtig om zich heen te kijken.

Ze heeft donkerbruin, lang sluik haar rond een naïef, open gezichtje. Ze draagt een gestreepte pull met rolkraag die het haar veel te warm maakt

(dus het eerste zweet breekt onder haar oksels naar buiten). Dan komt een zongebruinde, onestetisch kale etterbak op haar af.

Hij draagt zijn stereotype bureaucratische outfit, slechtzittend jack met in zijn corduroy pantalon, zijn kloppende, hongerige tamp. Zij blijft op

haar duim sabbelen tot dit lichaamsdeel vroeg of laat zal opgelost zijn. EIERSTOK EDDIE benadert haar met die VREEMDE ROBOTISCHE PASSEN

van hem en blijft stokstijf staan. Haalt haar duim uit haar mond. Later op de avond bindt hij haar vast op het nagelbed en draait de duimschroeven

stevig aan. Hij laat een tennisbal op en af kaatsen tegen een vaalgele kalkmuur waarop hij contactmicrofoons heeft aangesloten; die microfoons

zijn verbonden met een versterker die via twee vastgetapede oordopjes in CHA’s oren gaat. Zij krijst zich de ziel uit het tere lijf bij de zoveelste oorverdovende slag. EDDIE staart met de blik van een sniper naar de tennisbal. Die bal is het enige dat nog telt. Hoe hard kan je hem tegen

die muur gooien? Om de sporen uit te wissen, likt hij het bloed van het kruis van haar slip. Weerom de maskers.

ROB

Het belangrijkste van dit alles is;

KOEN FAAN

Zij maakt deel uit van jouw Karma en jij van het hare.

DE ELANDMAN neemt EIERSTOK EDDIE bij de hand en plaatst hem op de stoel achter het bureel. Hij verbindt diens linkerhand met diens

rechtervoet en vice versa. Het middelpunt van de knopen verbindt hij met een knevel in de nek. Hoe harder EDDIE tracht los te komen,

hoe vaster de knevel gaat zitten. Inzoomen op een speelkaart op het bureel: Schoppenkoning. Een gehandschoende hand komt in beeld,

gaat over de speelkaart, en reikt naar een andere hand. Een zwarte loper wordt doorgegeven.

ROB

Als de tijd een circulaire beweging is, ben ik benieuwd naar hetgeen net buiten de cirkel ligt.

ANTIPATRIEK

Dit was me net te binnen geschoten.

DR. KO

Als een flexibele kogel door de Slaap Der Vlammen?

TEER RUIKEN DE OKSEL VAN CASSIUS CLAY EN HET KRUIS VAN OUWE MIEN

(Heeft iemand in het stalen oppervlak van DR. KO’s naamplaatje gekrast)

KOEN FAAN

Spreken is Zilver, Zwijgen is Goud, Doén is Platina en Vergeten is Radium.

DE ELANDMAN opent de jerrycan en ledigt die gelijkmatig in de vier hoeken van The Control Room. In een volmaakte kubus zoals

The Control Room, moeten de brandhaarden worden aangestoken op vijf plaatsen: het middelpunt moet het sterkst doorbranden en kunnen

uitdeinen naar de vier hoeken. Dit garandeert een multilaterale en doeltreffende combustie én is tevens een vorm van synergie; door de nodale

dus kwetsbare punten van het te verbranden oord te markeren, zorgt DE ELANDMAN ervoor dat de brandhaarden elkaar stimuleren.

EIERSTOK EDDIE krijgt de volle laag.

4. ZWART. INT. Gelagzaal The Mammoth Egg. Schemerlicht.

The Mammoth Egg is een niet geheel geslaagde kruisbestuiving tussen een cultureel centrum, een abbatoir en een bordeel. Close - up van

een felkleurige, schreeuwerige affiche waarop in een sierlijke kalligrafie De Gya A Goya staat. Traveling via sleutelgat; binnen likt bleek

schemerlicht uitgerokken schaduwen van het Möbylhàïrr van een bouwvallig, groezelig bureel dat grenst aan een nog groezeliger gelagzaal

(een hopeloze schimmel aan graffiti). Die gelagzaal is een verduisterde, claustrofobe kubus met aan de westmuur een zwart podium en een wit

diascherm in de vorm van een parallellogram. Een woud van opgezette dieren flankeert links en rechts het diascherm. Blikken knikkeren nietsziend

de leegte in. Poppen zijn aan navelstrengen aan de zoldering opgehangen. Op het diascherm verschijnt een projectie van een donkere, kabbelende achtergrond. De camera raast aan een onwaarschijnlijk hoge snelheid door een bochtige gang (De Emergency Clearoff), die zich vertakt langs de uitgeholde aardkorst (De Terra Vacua). We zien een glazen piramide met daarin een naakte man, behangen met sensoren. De piramide hangt aan

een staketsel dat de binnenkant van de aardschil ondersteunt. ANTIPATRIEK ontvouwt zich uit een krampachtige K – hole (een tatouage aan

blauwe plekken op de rug), ontdoet zich van de sensoren, kleedt zich aan en stapt voorzichtig het scherm uit. De eerste tonen van Thrylls

weerklinken. Monsterrat Caballé kweelt

I thought that I heard you whispering /

I thought that I heard you say /

It’s not like years ago /

But like today

ANTIPATRIEK draagt een wit T - shirt onder een gevoerde leren jekker, nauwsluitende jeans en vervaarlijke combat boots. Hij heeft de starre, nietsziende blik waar alle bezeten fundamentalisten een patent op schijnen te hebben. Zijn bepokkeld gezicht krimpt en bolt op als een warmwaterzak onder een gordijn van ongewassen haren. De Gya à Goya, heet zijn nieuwste ’strategopera’. Naar aloude gewoonte geeft hij vooraf een kant - en - klare bloemlezing uit Zijn Visie; volgens hem wordt Jupiter de volgende Aarde op rij. Hij vervolgt met een bizarre, pseudowetenschappelijke uiteenzetting

over de desintegratie van fuitonen (elementaire deeltjes die hun eigen massa ontvluchten) en belandt zo bij antimaterie, latente insomnia

en psychotrope vervuiling.

ANTIPATRIEK

Er zijn evenveel waarheden als 6 miljard breinen, maar er is slechts één werkelijkheid; deel het jaar 2000 door 3 en je verkrijgt 666, 666.

Hij voegt er aan toe dat hij net bewezen heeft dat de landing op de maan geënscèneerd is; het was slechts een mislukte apotheose van

een zevenduizend jaar oude cyclus en iedereen die begiftigd is met de perceptie daarvan. Tot slot voorspelt – ie een gigantische

meteorenregen rond het jaar 3797, maar zover zijn we vooralsnog niet. ROB komt binnen.

ROB

Jij had cabaretier moeten worden.

KOEN FAAN

Cyberetier, ja. Intertekstueel, zoals jij; Having Been or Nott.

ANTIPATRIEK

Intertekstualiteit, mijn gok ja. Kan ik hier trouwens nog een stoel krijgen, of word ik geacht om op de grond te gaan zitten?

(stoot een onoplettende ROB hardhandig aan)

Hey, ik heb het tegen joù!

Een ontoerekenbare grijns trekt ANTIPATRIEK’s gezicht uit vorm. Hij ondergaat heftige, allesbehalve geacteerde stuipen, siddert en beeft.

Dan geeft hij een reeks spastische stuiptrekkingen ten beste die het midden houdt tussen headbangen en electrocutie (zelf omschreef hij dit

ooit als De Neutrale Nieuwe Salsa) waarop hij transformeert tot een harige bal van warm, kloppend vlees dat zich spant en ontplooit als

een longitudinaal uitgeworpen springveer. Als hij uitgeraasd is, knielt hij plots, spreidt de lippen en verzoekt KOEN FAAN frontaal in zijn

mond te urineren.

KOEN FAAN

Wat is kunst ?

ANTIPATRIEK

Wat ons uit onze dromen rest!

KOEN FAAN

Wat is bestaan?

ANTIPATRIEK

Getolereerd worden!

(ANTIPATRIEK stokt, verslikt zich, doet waggelend enkele dronkemanspassen, maar DR. KO vindt het welletjes.)

DR. KO

Je was onbeschrijflijk.

ANTIPATRIEK (grijnst)

Je liegt, het werd al duizend keer beschreven. Hoe zou het onbeschrijflijk zijn?

(ROB polst of het niet wat te ver gaat.)

ANTIPATRIEK

Het kàn niet ver genoeg gaan. Weet je, je bent zo…SQUARE AS POSSIBLE.

Weet, dat bedrog even sterk schijnt als schijn bedriegt en dat, als de wapens spreken, jij alvast zwijgt.

(bloedschuim lijkt van de branding van zijn lippen te spatten)

De camera zwenkt langzaam terug naar ROB. Hij staat in de gelagzaal met een gerestaureerde,

uitgestreken facie die op is gemapped. Er volgt een gefluisterde commentaar van

DR. KO

…dat ik me vragen stel bij de toekomstbestendigheid van je strategopera; is het wel future proof ?

Buiten daalt langzaam een zwoele, kleffe motregen neer die niet veel later zal promoveren tot een onweder pur sang, zoals we er in geen jaren

gezien hebben. Lets carillon marching into The Light; ROB gaat zitten, rolt zich een kartonnen pijpje, legt een slordige snede gekliefd Wit Licht

op een formica tafel en detoneert bij kaarslicht zijn hoogstpersoonlijke Big Bang; snuift – inhaleert – slikt. ROB staart vooreerst wezenloos,

met nietsziende, apatisch - lamme kalfsblik voor zich uit en trommelt met zijn spinnenvingers op tafel. Beelden van een diepzwarte parkvijver,

een nylonlamp, een champagneglas, eglantieren, trapleuningen, een hoogpolige rode loper, lelies, mistbanken, netkousen, rozentuinen, etc…

doemen langzaam voor hem op. Hij betreedt een luxueus landgoed. OUWE MIEN ligt, bedlegerig door elefantiasis in een spectaculair stadium,

in een belendende kamer te kreunen. Hij bekijkt een flou zwartwitkiekje van haar kat, een miniatuurpousje dat kotst als je het streelt.

Er is ook een hebefrene, tamme kraai die hem vriendschappelijk in de neus bijt. Dan bevindt hij zich in een volkomen hermetisch afgesloten,

zilverwitte gang met een rode loper en een mozaiek aan spiegels op de muren. Aan het eind van die gang staat een Giechelende Goochelaar

die een pingpongballetje in de lucht doet zweven alvorens een transparante cilinder rond het balletje aan te brengen en de luchtdruk binnenin

op te voeren. Het balletje blijft zweven. De beelden lopen dooreen, worden wazig, scherp en weer wazig, ontbinden in diffuse codes;

is het Uw Minne waar Zijn Lijf naar dorst? ROB zoekt The Angelic Error van dit alles en denkt; er kan weinig mislopen, op een acute aanval

van slakken na. Het losbarstende onweer zorgt ervoor dat de beestjes tevoorschijn komen uit alle kanten van de gelagzaal; via ramen, plinten,

voegen, etc. Het zijn gigantische, uit hun krachten gegroeide, grijsgroene trogloditische monsters. Bij de EXIT hangt een ware tros aan de nok

van het dak, een lamelle van druipende, ijskoude, aaneengekoekte slakken. DR. KO en KOEN FAAN doen hun best om hen te bestrijden met schuurborstels en zoutzuur; het wordt één vettige, bloederige brij in The Mammoth Egg (een kannibaalse penetrante stank). Het gaat nog harder onweren en ze komen in grotere getale dan ooit opzetten, elkaar verpletterend onder hun gewicht. ANTIPATRIEK veert recht en schreeuwt dat dit

de zaak finaal verneukt; twee potige geüniformeerde Dobermannen van Nokttraum & Cursherow’s Ku Klux Corporation halen hem weg.

Terwijl hij wordt afgevoerd, houdt DR. KO een Moederfoetus in een harige klauw, er al het levensvocht uit persend, de vitale organen

één voor één door de nauwe aars van de boreling naar het Levenslicht pushend alvorens deze op de grond neersmakken als kleurige,

dooraderde sponzen. Op straat vuren de Dobermannen ANTIPATRIEK aan te verdwijnen. Vooraleer te verzengen als een sneeuwvlok

in een gulp lava, planten ze hem twee potloden in de neusgaten en werpen hem frontaal neer op het asfalt. Duizend poten trommelen helse ritmes

op de drums van zijn bloedsomloop. Zijn penis scheurt zich los van zijn lijf en doorklieft als een lijkbleke naaktvis het universum.

Een bloedklonter floept uit zijn rectum. Hij neemt het stompje in de mond en kauwt er op, wil niets meer zien, horen, voelen, ruiken, proeven,

niets meer betasten (vergrotingsfaktor E!). Een duizendpoot schiet met gestroomlijnde poten elektriserend vlot over vier waanzinnig slopend

witte muren waarboven de atmosmog zijn fijnmazig doodskleed weeft. ROB beziet de duizendpoot van nader, snijdt er schijfjes van, rekt die uit

en voelt hoe ze als wassen vulvay onder zijn vingers wegsmelten. De ongefilterde UV - zon, op welke Schaal Van Joy dan ook, tergt hem,

welteverstaan; niets dan OPGEGEILDE MOLECULEN IN EEN ATOMAIRE PARINGSDANS. In de gelagzaal heeft een zingend publiek

van Oude Bekenden rond om rond plaatsgenomen. Lachband, applaus! "ROB ZWEERT KO AF EN KEERT TOT KO TERUG".

Het publiek juicht, gilt, tiert, om méér van dit, méér. "KO ZAL DAAR ZIJN, DAAR ALTIJD ZIJN". Dan barst de hel los en ejaculeren,

"EJYTE!", jawel, potige pitbullnegers simultosynchronocollectief op bewierookte Aidsbabies die over exact berekend, vier seconden muteren

quasi ontaarden in schizoïde Gestaporatten die onophoudelijk neurotisch de 4444 voodonistische gebedsalgoritmieke taalcodes van KO piepen.

"HIJ HEEFT OPGELET, DAT DIT WERD TOEVERTROUWD AAN DE JUISTE DRAGERS, LURKEND AAN DEZELFDE VERLEPTE TIET".

Trillend rent ROB de gelagzaal uit, in de kille greep van de gekmakende gitzwarte nacht wanneer het peilloos stille duister neerdaalt dat hij

koestert noch aanbidt. Hij denkt; dit moet ik meemaken, hier en nu, na de Millenniumwende en de bijhorende mondiale massahysterie, na de Euro,

na de aanslagen op The World Trade Centre op 11 September 2001, die in Madrid op 13 Maart 2004 en die in London, op 7 Juli 2005, na Big brother,

na de dood van Yasser Arafat, na de oorlog in Irak, na de klopjacht op Osama Bin Laden in Afghanistan, na de omstreden euthanasie op

Terry Schiavo, na Al Qaeda, Windows XP, Blackcomb, Longhorn, na de Koersk, de afwijzing van de Europese Grondwet door respectievelijk

Frankrijk en Nederland, na Old Boy, na de dubbele overwining van George Walker Bush op respectievelijk Al Gore en John Kerry,

na Mulholland Drive, na het neerstorten van de Russische ruimtesonde MIR, na de zinloze executie van Timothy McVeigh,

na de antraxbesmettingen, na het verdrijven van de Taliban, na Fahrenheit 9/11 en Sin City, na…Angst verstilt de stem van de dichter;

"HIJ WIL VERLOST WORDEN VAN ZIJN BEVROREN LICHAAM, ADEMT DIEP IN EN RENT, RENT, HOOPT DAT HET TOCH BETER, DRAAGLIJKER IS AAN DE ANDERE KANT". Krijsend rent ROB de parking op, flitst schuimbekkend achter het stuur van een BMW

en snoeit aan 444 km/u het enige echte Tijdperk Nul tegemoet.

(EPILOOG...Wat de Toevallige Omstaander uit Rob's verkrampte mond hoorde piepen...)

"Yàmreckufréhto!

Yabmu yawa valèki vastnèli yàhtere yàtsdoo yàwi kàwti...

Yasya yato yahcecna yàwa tàhda qafyllani yàwi yàwtni...

Yasya yato yammchu tàsto yàhda vàwtni...

Kàssecku tàwsa kàhtgi yaschu yano yawsi yahtere,

yeah?"

Sebastian Bradt, 171005.

Ko.Tantrum: Era Zero

ERA ZERO (Short Story, 2005 - Dutch only)