BRADTPACK MANIFESTO

Thu, 17 May 2007 15:27:21 GMT

THE GREAT GALLERY OF GRYME

...is a regularly updated list of people, organisations, paradigms, icons, etc.,

that inspire(d) me every single day. Have a look, you might be one of them...

Louis Andriessen_Animaux En Peril_Gregg Araki_Darren A(a)ronovsky_

Isaac Asimov_Autechre_Lauren Bacall_Clive Barker_

Richard Barrett_Basement Jaxx_Samuel Beckett_Maurice Béjart_

Luciano Berio_David 'Son Of Sam' Berkowitz_Enki Bilal_Boards Of Canada_

Hiëronymus Bosch_Luc Brewaeys_Luis Bunuel_William Seward Burroughs_

Cornelius Cardew_Nick Cave & The Bad Seeds_Louis - Ferdinand Céline_Kurt Cobain_

Jean Cocteau_Wes Craven_David Cronenberg_Salvador Dali_

Johnny Depp_Philip K. Dick_Einstuerzende Neubauten_Jan Fabre_

Morton Feldman_David Fincher_Howard Finster_Graham Fitkin_

Gaia_Ava Lavinia Gardner_Beth Gibbons_Terry Gilliam_

Allen Ginsberg_Kim Gordon_Stephen Jay Gould_Sean Guelette_

Peter Handke_Stephen Hawking_Alfred Hitchcock_Tobe Hooper_

Michel Houellebecq_Peter Jackson_Richard D. James_Leroy Jones_

James Joyce_Lisa Kekaula_Nicole Kidman_Stephen King_

King Crimson_Harmony Korine_Takehisha Kosugi_Kraftwerk_

Stanley Kubrick_Iannis Kyriakides_Fritz Lang_Leatherface_

György Ligeti_Massive Attack_Francis Melville_Paul Mennes_

Michael Moore_Conlon Nancarrow_Hermann Nitsch_Eugene Novotny_

Frank Nuyts_Nam June Paik_Robert HP Platz_Sam Raimi_

Lou Reed_Steve Reich_David (DJ) Renkin_McKendree Robbins Long_

Rspca_Donatien Alphonse François Marquis De Sade_Giacinto Scelsi_Sigur Ros_

Karlheinz Stockhausen_Igor Stravinsky_Vonn Ströpp_Quentin Tarantino_

Tricky_Tuxedomoon_U.N.K.L.E._Adrian Utley_

Richard Van Der Spek_Oscar Van Woensel_Grant Wallace_Herbert George Wells_

Orson Welles_Benno Wigman_Ludwig Wittgenstein_Ed Wood_

Machteld Wytynck_Iannis Xenakis_Thom Yorke_LaMonte Young_

John Zorn

"Thanks for everything you all gave and taught me,

without realising you ever did".

“Ik wil het met U over schoonheid hebben”

BRADTPACK - Het Manifest

Bradtpack (spreek uit: Brâd – Péck) is een verzamelnaam voor nagenoeg alle creatieve opstoten die in mij opkomen en

door mij uitgewerkt worden. Mijn ‘Output’ dus, zoals dat in artistiek correcte bewoording heet. Daarnaast is het tevens

de benaming voor het genre dat ik vervaardig, en de techniek om dit te vervaardigen. Of het nu om tekst, muziek, tekeningen

en schetsen, fotoy, videoy, scenario’s etc. gaat, als het door mij wordt vervaardigd en aan een publiek gepresenteerd,

is het Bradtpack. Ik adem Bradtpack, denk in Bradtpack – processen, mijn hart slaat op het ritme van Bradtpack

en dan zwijg ik voorts nog over alle andere lichamelijke en psychische processen waar u niet van horen wil.

De term is een woordspeling op “Bratpack”, een omstreeks eind jaren ’80 in de USA onstaan literair genre dat het reilen

en zeilen van jonge, ambitieuze yups beschrijft met daarbij alle elementen als drugs, liefdes, muziek, kledij, jargon, kortom,

de eigenheid van de gehele NIX – generation incluis. Met een naam als de mijne kon deze boutade niet uitblijven. De Status Quaestionis van Bradtpack kadert in een druilerig Gent anno 2006. Ik keek om me heen in het wijdverbreide muzikale

landschap en zag: er is niets nieuws onder de zon, dus: we gaan de schatten grijpen en wegrennen, we gaan als ratten

het zinkende schip verlaten. Een schip dat kreunt en baggert onder de zin – en zielloze oorlog om Smaak & Opinie tussen

het Postmodernisme en de Avant – garde.

In beide opinies gaat het – en dat wordt jaar na jaar schrijnend duidelijker, om opgezette lijken, modewoorden waarvan

niemand, na al die talloze panelruzies, schotschriften, kroegdebatten en hopeloze herdefiniëringen, nog de exacte

wetenschappelijke en last but not least sociologische definitie van kent. Wat mezelf betreft, moest er een lijn getrokken

worden en niets nieuws dan wel iets anders, iets meer 'eigens' komen. Dus ging ik Hem uitroeien, door Hem niet langer

bij zijn naam te noemen, als u nog kan volgen.

Elke kunstvorm heeft een eindproduct, een stuk, een opus tot gevolg. Ik wou de muziek voor mezelf heruitvinden adhv.

alles wat binnen mijn puur fysieke mogelijkheden lag. De kernpremisse is, dat nagenoeg alles handgemaakt moet zijn, maw.

dat ik als artiest voor 100% insta voor elke stap in de productie. Ik schrijf zelf de tekst, ik componeer de muziek, ik neem

met mijn eigen handen en apparatuur de fotoy, etcetera. Anno 2006 herbron en heroriënteer ik me omtrent de grondbeginselen

van de twee kunsttakken die ik bedrijf: Muziek en Taal.

Muziek is een product van geconcipieerd menselijk handelen dat bestaat uit - voor de mens waarneembare, en in een

door de mens meetbare tijdspanne - geordende klanken. Ik roeide met de riemen die ik had. Er mag gebruik worden

gemaakt van het Logos Automaten Orkest in gehele, gedeeltelijke of solistische context, evenals van alle opname

– en soundscape – apparatuur die terug te vinden is in Stichting Logos. Met dank! Alle automaten, de op de muziekzolder

of in het atelier aanwezig zijnde instrumenten, gebruikte of half - afgewerkte automaten of eendert welke andere klankbron

dan ook, kunnen in aanmerking komen om de opname mee te spekken, zolang de klankbron aanwezig is op locatie.

Taal, gecoördineerde letters, de teksten: KO (zie de stapel in het cultuurkastje). Aangevat als een rechttoe – rechtaan

Lexical Chunk traktaat in 2003, werd de grens voor .KO. getrokken op 17 Oktober 2005. Het bestaat uit - ruwe schatting -

120 DIN A4 Pagina’s en als er muziek wordt bij gebruikt, dan moet die op een of andere manier verband houden met wat er

aan muzikaliteit in de tekst zit, bijvoorbeeld een verwijzing naar een een song, als die voorkomt in het scenario. De prosodie,

het proclameren van de tekst als muziek zélf, hoort daar eveneens bij. Als het voorlezen van de tekst in functie van de muziek geschiedt, dan hoor ik het helemaal zelf te doen. Fotoy en/of videoy die het eindresultaat documenteren, moeten ofwel zélf

genomen zijn, of op een strikt persoonlijke – en autodidactische – manier bewerkt zijn geweest.

Elke stap die de totstandkoming van een opus inhoudt, gaande van het allereerste ideetje tem. de presentatie aan

de buitenwereld, zal worden gerapporteerd. Om dat alles te kanaliseren, zal ik me hierbij baseren op een cultuurmanifest

dat in 1995 door vier Deense regisseurs ineen werd geflanst als een soort akte van kuisheid jegens de aard van hun vak.

Het is een manifest dat mij sedert mijn eindwerk voor Het Conservatorium in 2003 heeft geboeid, gebiologeerd

en geïnspireerd. Tijd dus, om iets terug te geven, aan Dogma 95…

*Dogma 95.

De Wikipedia omschrijft het fenomeen bondig als volgt:

“Dogma 95 is een oorspronkelijk Deens verbond van regisseurs dat in 1995 in Kopenhagen is opgericht. De Deense naam is Dogme 95. De deelnemers hebben afgesproken zich bij het filmmaken aan tien strikte regels (dogma's) te zullen houden. Deze regels worden opgesomd in het manifest van Dogma 95, en vormen samen De eed van zuiverheid. De oprichters van Dogma 95 zijn de Deense regisseurs Thomas Vinterberg, Lars von Trier, Kristian Levring, en Søren Kragh-Jacobsen. Von Trier houdt zich echter niet strikt aan alle dogma's. De eerste en tevens bekendste Dogma 95-film is Festen (The Celebration) uit 1998, geregisseerd door Thomas Vinterberg. De eed van zuiverheid ziet er verder als volgt uit: 1. Opnames dienen op locatie plaats te vinden. Rekwisieten en decors mogen niet worden toegevoegd (als een bepaald rekwisiet noodzakelijk is voor het verhaal, moet een locatie worden gekozen waar dit rekwisiet aanwezig is). 2. Geluid dient nooit los van de beelden te worden gemaakt, of andersom. (Muziek mag niet worden gebruikt, tenzij aanwezig waar de scène wordt gefilmd.) 3. De camera dient in de hand te worden gehouden. Elke beweging of fixatie die uit de hand kan worden bereikt is toegestaan. 4. De film dient in kleur te zijn. Speciale belichting is niet toegestaan. (Als er te weinig licht is, moet de scène worden afgebroken of dient een enkele lamp aan de camera te worden bevestigd.) 5. Optische effecten en filters zijn verboden. 6. De film mag geen oppervlakkige actie bevatten. (Moorden, wapens etc. dienen niet voor te komen.) 7. Vervreemding in tijd en plaats is verboden. (Dat wil zeggen dat de film plaatsvindt in het hier en nu.) 8. Genrefilms zijn niet toegestaan. 9. Het filmformaat is Academy 35 mm. 10. De filmregisseur wordt niet genoemd op de aftiteling.

Verder zweer ik als regisseur af te zien van persoonlijke smaak! Ik ben niet langer een kunstenaar. Ik zweer af te zien van het creëren van een 'werk', omdat ik het moment belangrijker vind dan het geheel. Mijn uiteindelijke doel is om de waarheid uit mijn karakters en omstandigheden te verdrijven. Ik zweer dat te doen met behulp van alle beschikbare middelen en ten koste van elke vorm van goede smaak en elke esthetische overweging. Zo zweer ik mijn EED VAN ZUIVERHEID.

Kopenhagen, maandag 13 maart 1995.

Namens DOGMA 95 : Lars von Trier, Thomas Vinterberg

Tot zover de Deense bijdrage. Ik ben een chaotisch, impulsief persoon, in mijn gehele denken dus doen dus zijn. Ook ik heb behoefte aan regels en beperkingen, opdat mijn werk authentieker weze. Zodus gebruik ik de DOGMA 95 – gedachte als kapstok om zaken mee te voorschijn te toveren die van A tot en met Z volkomen handmatig gemaakt zijn, zonder bijscholing. Alle technieken, binnen eendert welke tak ook, moeten autodidactisch aangeleerd en verbeterd worden. Het kind want het proces heeft een naam; Bradtpack 06.

“Bradtpack 06 is een in 2006 opgericht, oorspronkelijk Belgisch manifest om een opera tot stand te brengen van een bevlogen klankwerker, Sebastian Bradt uit Gent. De klankwerker heeft afgesproken zich bij het afwerken van de opera, (waarvan de werktitel "Ko.Tantrum" luidt) aan tien strikte regels (packs) te zullen houden. Overzicht van de tien “packs”: 1. Opnames dienen op locatie plaats te vinden. (Maw. voornamelijk in de Logos Tetraëder of in The Zone). Klankbronnen moeten zorgvuldig en weloverwogen worden aangewend (als een bepaalde klankbron noodzakelijk is voor de opname, moet een locatie worden gekozen waar deze klankbron aanwezig is). 2. Geluid dient nooit los van de beelden te worden gemaakt, of andersom. (Beelden dienen als documentatiemateriaal te worden gemaakt, bij voorkeur daar waar de opname plaatsvindt) 2. De opnametechniek dient ‘close miking’ te geschieden, om de haartjes op de klank tastbaar te maken. Elke toevallig hoorbare klank tijdens de opname, bewust of accidenteel, is toegestaan. Speciale belichting is ten zeerste aanbevolen. (Als er te weinig licht is, moet de scène worden afgebroken of dient een enkele lamp aan de camera te worden bevestigd.) 3. Audio - effecten en filters zijn eveneens ten zeerste aan te raden. Volgende muziekprogramma’s zullen de maker daarin voorzien: Sonar 03 – Producer’s Edition, Adobe Audition 1.5. , Cakewalk Pro Audio, Nero Vision 7.1, Windows Media Player, etc. 6. Het eindprduct mag geen oppervlakkige elementen bevatten. (Misplaatste muzikale of linguïstische grappen dienen niet voor te komen.) Ook al komt de satire hier en daar voor in het stuk, toch is pure ernst de onderliggende draagkracht ervan. 4. Vervreemding in tijd en plaats is verboden. (Dat wil zeggen dat de opera plaatsvindt in het Hier & Nu.) 5. Genremuziek is niet toegestaan. Het stuk is het genre zélf, Bradtpack (gevolgd door het jaartal), en de dienovereenkomstige titel. 6. De klankwerker wordt met naam en toenaam vermeld op de aftiteling en hoort een dag – aan – dagverslag bij te houden. Ik wil er nog aan toevoegen dat elke externe artistieke samenwerking met andere kunstenaars uitdrukkelijk en gedetailleerd vermeld moet worden in de credits, en dat de soundsamples bij voorkeur moeten vernietigd worden nadat de finale downmix voor het stuk gebeurd is. Dit om een autoreproductie te vermijden; omdat de artiest telkens weer nieuwe bronnen moet gaan zoeken, is hij in zekere zin verplicht om iedere keer weer zijn oude vel af te leggen.

Verder zweer ik als klankwerker bij een maximum aan persoonlijke smaak. Ik ben een kunstenaar, omdat ik een kunde beter beheers dan sommige anderen en via via mijn output aan een publiek weet te brengen. Ik zweer niet af te zien van het creëren van een 'werk', ook al is het moment soms belangrijker dan het geheel. Mijn uiteindelijke doel is om de waarheid uit mijn klank en toewijding te halen. Ik zweer dat te doen met behulp van alle beschikbare middelen en met een maximum aan elke vorm van goede smaak en doelbewuste esthetische overwegingen. Zo zweer ik mijn Bradtpack 07.

Gent, 17 April 2007

Namens BRADTPACK 07

Sebastian Bradt

Bradtpack 2006 - THE MANIFESTO.

At this point in our researches, I'd like to tell a lil' bit about three terms that should be aknowledged at first:

"Ko.Tantrum", "Bradtpack" and "Beauty". "Ko.Tantrum" is the 'Opera', "Bradtpack" is the modus operandi

(or simply technique) to achieve this 'opera' and "Beauty" is the underlying motivation for doing all of this.

Furthermore, do all statements simply rely on my own work. What I'm writing here, is not a productionary law

nor a 'do&don't list' for anyone. It is just a description of how I deal with that particular genre called Bradtpack.

And of how I try to take my craft serious, personal, and, in the end, beautiful...

Let's start at the end, for it will be much simpler. The first term, "Beauty", is the reason why I do this.

One of the basic principles of all time - bound arts is that they have to deal with a certain time - line.

Within this timeline, the work is presented and the material of which the work consists, undergoes an evolution.

It starts from a given situation, gets confronted with a disturbing element or plot setting, struggles with

this element, dynamically builds up towards a climax and finally undergoes a release, good or bad.

The end of it all must bear a spark of hope. Without this very spark, the next step in the process of creating

can never be taken. Unless you're pretentious or naive, one never creates only one Magnum Opus on which one can

rely for the rest of his career. Why would you write a second symphony, if your first one left you alone with a sense

of presuicidal helplessness? I do not believe in overnaturalistic art, as I do not believe in Evil. Evil, as an absolute

phenomenon, leads inevitably to its own destruction. If there was a devil, he would be so evil that he would automatically

wipe out everything of himself. If a devil can bring up any kind of love, he's not a devil anymore, but an epigone.

That's why.

The second term is called "Bradtpack", rose from my mind in 2006 and is an allusion on a literary genre called

Bratpack. A brat is a spoiled little rich kid with an overdose on money, leisure, party pals and drugs.

The genre is embodied by Brett Easton Ellis "American Psycho", a hardlined book describing the crimes

a wealthy and bored accountant undertakes

Regardless from literary aspirations as a composer, I couldn't neglect that allusion to my own name.

Thus, Bradtpack became the name for the genre, the technique.

Ko.Tantrum

Already in 2000, I split my creative output into two fields. The schism of those was presented on a final exam

I put up as a student at the conservatory; the one field contains the commissioned pieces

and every composition I wrote for specific events, concerts or festivals.

The other field contains those things I write because they just beg to be written.

Those works that never seem to reveal why they pop up in your mind every day.

It is the underlying necessity of thinking; "You could have done more...a string quartet, for instance..."

And whatever MUST, will BE.

To coordinate the planning, I did what I thought was right to do: purchasing Beauty in all its aspects

presenting it in the form of a repertoire called Ko.Tantrum by handling a strict and personal appraoch

towards the process called Bradtpack.

About the Dogma 95 - manifesto.

The Dogme movement was announced on March 22nd, 1995 at "Le Cinéma Vers Son Deuxième Siècle" - conference

in Paris, where the cinema world’s elite gathered to celebrate the first century of motion pictures and contemplate
the uncertain future of commercial cinema. Lars von Trier was called upon to speak about the future of film
but instead showered a bemused audience with red pamphlets announcing the Dogme 95 movement.

In response to the criticism, von Trier and Vinterberg have both stated that they just wanted to establish
a new extreme. "In a business of extremely high budgets, we figured we should balance the dynamic as much as possible."

The spirit of the Dogme technique influenced Lars von Trier's film "Breaking the Waves", although it is not a Dogme film.
The first Dogme movie was Vinterberg's "Festen" (1998), also known as Dogme #1. "Festen" was highly acclaimed by

many critics, and won the Jury Prize at the Cannes Film Festival that year. Von Trier's only Dogme film, "Idioterne"

(The Idiots - Dogme #2, 1999), was less successful. Since those two original films were released, other directors

have participated in the creation of Dogme films. For example, the American director Harmony Korine created

the movie "Julien Donkey Boy" which is also known as Dogme #6.

The goal of the Dogme collective is to purify film making by refusing expensive and spectacular special effects,
postproduction modifications and other gimmicks. The emphasis on purity forces the filmmakers to focus
on the actual story and on the actors' performances. The audience may also be more engaged as they do not
have overproduction to alienate them from the narrative, themes, and mood. To this end, Lars von Trier
and Thomas Vinterberg produced ten rules to which any Dogme film must conform. These rules, referred to
as the Vow of Chastity, are as follows:

1) Filming must be done on location, so props and sets must not be brought in.

If a particular prop is necessary for the story, a location must be chosen where this prop is to be found).
2) The sound must never be produced apart from the images or vice versa.

(Music must not be used unless it occurs within the scene being filmed, i.e., diagetic).
3) The camera must be hand held. Any movement or immobility attainable in the hand is permitted.

The film must not take place where the camera is standing; filming must take place where the action takes place.
4) The film must be in colour. Special lighting is not acceptable. (If there is too little light for exposure the
scene must be cut or a single lamp be attached to the camera).
5) Optical work and filters are forbidden.
6) The film must not contain superficial action, so murders, weapons, etc. must not occur.
7) Temporal and geographical alienation are forbidden. The film takes place here and now.
8) Genre movies are not acceptable.
9) The final picture must be transferred to the Academy 35mm film, with an aspect ratio of 4:3, that is, not widescreen.
10) The director must not be credited.

These rules have been both circumvented and broken, from the first Dogme film. For instance, Thomas Vinterberg
"confessed" to having covered a window during the shooting of one scene in The Celebration (Festen), which is
both bringing a prop onto the set and using special lighting. There is no verification process to make a film a Dogme 95 film. Filmmakers submit a form online and check a box which states they "truly believe that the film ... has obeyed all Dogme95

rules as stated in the Vow of Chastity."

Here's a short list of 4 representative Dogme films, one of each author. Please watch some

of them and think about what's been said about the issue.

- "Festen" (The Celebration) by Thomas Vinterberg (Denmark, 1998).
- "Idioterne" (The Idiots) by Lars Von Trier (Denmark, 1998).
- "Mifunes Sidste Sang" (Mifune's Last Song) by Sören Kragh - Jakobsen (Denmark, 1999).
- "The King Is Alive" by Christian Levring (Denmark, 2000).

Reference: http://en.wikipedia.org/wiki/Dogma_95

Eleven years after Dogma 95 fully was embodied by those four movie makers, a young and ambitious composer/orchestrator/writer

from Ghent comes up with an answer that, technically deals more with music and language than with film, but that ideologically is based on the same re - orientation onto the basic elements of The Craft. Indeed, if we continue like now, the craft will be lost.

Like in literature, all stories that should be told, are told. No need to explore newest cores or so, it is told.

But the technique can be adjusted; in music, one should change the art of musicianship in order to change music itself. That's were it all begins.

But, unlike the Danish movie manifesto, I do not incorporate a Vow of Chastity, as they call it. I have no explicit rules,

except these few:

1) All acoustic material should be produced by the maker itself.

Don't steal, rip or copy music, nor from records, radio, internet, etc.

2) All acoustic material should be morphed, edited, micxed and mastered by the maker itself.

You've got to become composer, orchestrator, musician and finally producer yourself.

3) Titles should be derived from recurring dreams.

4) Cd - booklet, cover photography and all photographs should be made and edited by myself.

5) Bradtpack is 100% public domain: everybody can use it for his/her own purposes, AS LONG

AS THE ORIGINAL ARTIST? TITLE AND YEAR OF COMPOSITION ARE CLEARLY MENTIONED.

To illustrate the whole thing, I'd like to refer to two specific bradtpack compositions I made last year:

"Rouge - Blanc - Dorée, et un p'tit peu Noir" (aka RBDN), "Schlager" and "Séance Le Tangeau"

Ko.Tantrum: Bradtpack

BRADTPACK MANIFESTO