| Sebastian Bradt 的个人资料Ko.Tantrum照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
|
Repertoire_2007_Heden*Nvdr: in tegenstelling tot de vorige werkenlijst, loopt deze reeks chronologisch af. Ze begint met de recente exploten en eindigt met de eerste stukken die ik in 2007 schreef. SB .KO. 09 Vonkhoofd / Sparkhead .KO.09 Muziek voor orgel, 4 pauken & cymbalen, piano en strijkorkest. 11' "Veertig jaar geleden werd Bij Sint - Jacobs omgedoopt tot het kloppend hart van de Gentse Feesten en Vzw Trefpunt werd er een begrip in de wereld van de festivalorganisatie. Om deze verjaardag anno 2009 te vieren, kwam zakelijk leider Guido De Leeuw op het idee om een feestelijk, ietwat potent stuk te bestellen bij een gents componist. De keuze viel uiteindelijk op ondergetekende en die mocht zich voor de gelegenheid uitleven in een stuk dat zou gespeeld worden door een van zijn favoriete vertolkers, Timur Sergeyenia en diens strijkorkest, De Mannschaft. Zij werden aangevuld met paukenist Wim Segers en organiste Laure Dermaut, die vanuit het doksaal van de Sint - Jacobskerk met de musici op het groot podium meespeelde. Het stuk is voor mijn gewoonte ongewoon strak van vorm en met een enorme discipline uitgewerkt. Het is al bij al een vrij repetitief werk geworden dat teert op de lange, uitgesponnen spanningsbogen, grote climaxen en de vaak verrassende klanken die ik uit alle hoeken van De Mannschaft tevoorschijn tover. -------------------------------------------------------------------------------- Beatifika (peaT, peaT, peaT...) .KO.09 Opgedragen aan Linda Martens 2 Versies: Recorded MIDI en M&M Robot Orchestra 3' 46" Veel meet - en paswerk om de vertrouwde tangosensatie te rijmen met onorthodoxe maatsoorten zoals 5/4, 9/8, 19/16 en 29/32, leverde tot slot dit bizarre pareltje op.Geloof het of niet, maar het tangokoppel Hildegarde Higuet en Aki Bollengier hebben het eertijds gepresteerd om er een prima vista - versie van neer te zetten. Amor Ultima Sapientia. -------------------------------------------------------------------------------- Intron_Wenn .KO.09 M&M Robot Orchestra 9'33" Een opruimingssessie van oud MIDI - materiaal dat toch maar al jaren aan het rondslingeren was op de laptop. Ik hield heel wat korte fragmenten over en combineerde die vrijelijk met elkaar, zodat dit stuk eigenlijk een studie in timbres en klankovergangen werd. Aan het einde, in de passage met de agressieve bonkende beats, heb ik er ook een heuse lichtshow op geprogrammeerd. -------------------------------------------------------------------------------- Little Harry Hughes (und J.J. war auch dabei). KO.09 Voice: N/N + M&M Robot Orchestra 4'10" 0309: vijfstemmige zetting van een partituurfragment uit Ulysses dat zowel kwajongensnostalgie, Grote Zus - erotiek als antisemitisme uitwasemt. -------------------------------------------------------------------------------- Caro_Kann .KO.09 M&M Robot Orchestra 6' 20" Aanvankelijk geschreven (0109) voor de nieuwste lichting koperblazers in het Logos robotorkest, later uitgebreid met heel wat slagwerk. De titel verwijst naar die andere passie van mij: schaken. .KO. 08 .RUN.FOOL.+ (You $quirtface) .KO.08/09 Elektroakoestisch 7' 25" Dit stuk werd opgetrokken uit alledaagse huis - tuin - en keukensamples die op een nogal drastische manier werden bewerkt, met als doel een samenhangend verhaal te vertellen aan de hand van louter abstracte klanken. Het openingscitaat is van Francisco José De Goya y Lucientes en wordt voorgedragen door Daniel Pastene. Quiz: wie herkent 1) de stemvork, 2) de verbouwingsgeluiden aan de voorgevel van Logos, 3) mijn Eminent electronisch orgel en 4) de KORG - Synthesizer? -------------------------------------------------------------------------------- X OUR ROTTEN BEAUTIES. KO.08 3S3S2A2A2T2T2B2B choir Texts (excerpts, bits, chunks, quotes, verses, one – liners, etc.) by angela rawlings author of Wide Slumber For Lepidopterists, Coach House Books, Toronto 2006. Used wih kind permission of the poet herself. 25 DIN B4 pgs. Ca. 8 minutes For awhile, I've been brooding on the idea of writing a large – scale epic for a capella choir; a weaving counterpoint of eight voices, full of ambiguous harmonic moods. But, which words would I use? Having no intention to just musicalise' a poem, but rather to find chunks of language that 'sung' to me, I read through famous classics such as Petrarca and Dante. I even undertook a postmodernistic jump towards my favourite writers like William Seward Burroughs, Allen Ginsberg and Dario Fo, but it all ended up on a dead end. Then, I met angela. By the end of April 2008, she visited my workplace, Logos. She told me she stayed in Ghent for a coupla days in order to participate at the Zaoem Festival and invited me to be her special guest. I attended the whole polypoetic performance at the Minard Theatre and after the set, I handed her a CD containing some of my recent stuff. She seemed to approve well. Two days later, she came came back to Logos and signed my copy of Wide Slumber For Lepidopterists. The same evening I began to read. Since then, we regularly mailed, corresponded about The Craft and the core of a strong, long - lasting friendship appeared to be born. So, when I was browsing my and other libraries to find a fine text to be set to music, I suddenly realised that what I was looking for, lay just only step beyond. I explored Wide Slumber again and detected a hidden musicality in what I read, also lots of variation, figuration and analogies that hold the material together. I started to write, browsing throughout the anthology (regardless of verse or strophe), and just set to music what jumped to my eye or mind. Technically, the work sets off with a canon of shifting voices that exhale a kind of wind sound: a reminiscence of what I have in mind when I try to imagine the Canadian Woods, as angela lovely did describe them. After three minutes, we hear the first pitched sounds; a four note – canon for the female singers. Then, a dense web of eight voices emerges and develops, flirting around the tonic, B. A sense of widened tonality is used throughout: every note has its function regarding to that tonic. After having come to a pause in the female voices, the structure rapidly bursts out in hoquet– like, rhythmic spasms that seek for tonal relief and try to find a balance, a point of re – orientation. In the end, canonic sighs and hums lead us to an extended, static chorale (yet pretty dissonant), preceded by intermediate echoes of the wind in the Canadian Woods. Now, what's the relation between angela's poetry and what I musically made of it? Of course, there was first the musical structure; when you start composing, you have a general notion of what way your sounds will evolve. Still I left space for getting influenced by what I think is been spoken about in Wide Slumber. That way, the original idea gradually turned into something I had not in mind at first. In several places, a sort of tone - symbolism discretely emphasizes the words. For example, on page 9, the male singers modulate from B minor to B major, just when they sing about the larva that becomes pupa. Or when the text sounds 'massive pulse out of sync', polyrhythms and syncopation are used. Chronology is also something I purposefully avoided: the textparts are chosen from where they'd fit best into the musical structure. Many times, superpositions of voices occur, because I never thought word for word, but word upon word. The memory has much to do with this; composing is a slow process. It's inevitable that what you've read before, unconsciously works itself out when you combine the next syllable with the next note. Just like I feel that in Wide Slumber more than one voice is speaking, I decided to work with layers that bring on the words from different angels, almost spatialized. X Our Rotten Beauties is dedicated to The Transatlantic Flame, another kind of undefined beauty. -------------------------------------------------------------------------------- ZTRKRTZR (Starscratcher) .KO.08 Recorded MIDI & Bradtpack - samples 6'15" De titel is tevens een soortnaam die ik bedacht voor het soort audiovisuofiele types dat specifiek het jaarlijkse Internationale Filmfestival Gent frequenteert en met alle macht handtekeningen, knuffels en aandacht wil verzamelen van de voorhanden zijnde celebreties. Starscratchers zijn uitermate energiek, ambitieus, hoopvol, gebiologeerd door Techniek en Esthetiek en in de meeste gevallen volkomen onuitstaanbaar vanwege hun handelsmerk, De Onaantastbare Eigen Mening. Elk jaar woon ik het seminarie voor filmcomponisten in de Kinepolis bij en elke editie weer lijken ze zich exponentieel te hebben vermenigvuldigd. -------------------------------------------------------------------------------- From Gold - And - Mauve .KO.08. A capella vocal sextet: (Coloratura) Soprano (c' – bb”), (Mezzo - ) Soprano (c' – e”), (Contr - ) Alto or High Tenor (f – c”), Tenor (B – g'), (Bass) Baritone (G – eb') & Bass (D - c') 17 DIN B4 pgs. ca. 5 - 6' This 'madrigal' for six a capella voices was uncommissioned, but written from a profound love and fascination for a text (a letter to Mankind) of the goddess Artemis, telepathically transcribed by Grant Wallace. The piece is dedicated to Roland Peelman and his Song Company (http://www.songcompany.com.au) and to Jelle Meander & Maja Jantar, who brought me in contact with this extraordinary vocal ensemble. Whether it is a trustful outcome of telepathic gift, or only a high – toned practical joke, I still regard the Letter From Gold – And - Mauve as a very remarkable piece of language, naïve but stylish, elegant but bloody archaic, but in the the end, highly fascinating to put to music. And after some early efforts in the past years, it finally was. The original draft of the Letter from Gold – And – Mauve dates from ca. 1920 - Courtesy of The Wallace Family. -------------------------------------------------------------------------------- .Ko.Mmix (Introitus Interruptus) .KO.08 Recorded MIDI, Bradtpack samples & M&M Robot Orchestra 5'10" De titelsong van deze cd werd helemaal als laatste, en na verscheidene werksessies gespreid over 2 jaar, afgemixt. De subtitel is enerzijds een knipoog naar de term coitus interruptus, maar valt anderzijds ook letterlijk te nemen: daar ik in dit stuk eigenlijk ben vertrokken van het middendeel (het ritmisch tussenspel op Simba) en steeds meer fragmentjes voor- en achteraan toevoegde, begint het stuk telkens opnieuw. De eerste daarvan werden eind 2006 opgenomen, de laatste werden in 2008 toegevoegd. Er zit ook een sample in uit The Snows Of Kilimanjaro (1952) met Gregory Peck en Ava Gardner (muziek van Bernard Hermann). -------------------------------------------------------------------------------- Barbiefication .KO.08 Duet voor Korn & Xy 2' Dit werd dan weer geschreven voor een automatisch aangestuurde kornet enerzijds en een kwarttoonsxylofoon anderzijds. Het stukje en de opname werden in zekere zin tegen de klok in gemaakt, want Korn had toen nog zijn fantastische, sinusoidale klank. Ah ja, dit stuk was nooit tot stand gekomen zonder John Coltrane. .KO. 07 Les Jeux Sont Faits (Rien Ne Va Plus) .KO. 07/08 Electroakoestisch + samples van het M&M Robot Orchestra 3' Het jaarlijkse vuurwerkspektakel van de Gentse Feesten is inmiddels een vaste traditie geworden en onder deze lichtshow hoorde natuurlijk een passende soundtrack. ISTF - coördinator Fabien Audoorn en komponist Frank Nuyts staken de hoofden bijeen en hun keuze viel op negen jonge en ambitieuze gentse komponisten: Klaas Van Heddeghem, Wouter Vlaeminck, Joris Blanckaert, Michiel De Malssche, Benjamin Van Esser,Ward De Vleeschhouwer, Simon De Poorter, Sebastian Bradt en Evert Bogaert. Dit negental had er geruime tijd aan vergaderen, meten en passen opzitten alvorens ze hun gemeenschappelijke soundtrack (werktitel: Neuf Musiques à Brûler) op het feestenpubliek loslieten. Stuk voor stuk hebben ze hun rijkste klankpalet bovengehaald en hoewel ze elk een andere esthetiek hanteren, was de finale downmix verrassend homogeen en vooral uniek van timing. Klein detail: de komponisten deden er al die tijd het zwijgen toe welk stukje van wie kwam. Het publiek werd in het ongewisse gelaten en dat maakte het geheel extra spannend; voor wie met hun muziek vertrouwd is, werd het die avond een zoekprentje. -------------------------------------------------------------------------------- Opus Reptilicum .KO.07/08 M&M Robot Orchestra 2' 45" Dit stuk diende als basismateriaal voor .Ko.MmiX - Introitus Interruptus, maar bleek als tango op zich ook nog goed te werken, zeker met de bijhorende lichtshow in een verduisterde zaal. Werd eertijds vertolkt door Koen D'Hous en Gerda Vannijvel. -------------------------------------------------------------------------------- Strength King (Don't you see? We're from the same school!) .KO.07 Electroakoestisch 0'50" De 'openingstune' van .Ko.Mmix is een toevalstreffer: eind Augustus 2007 had ik in Logos enkele close mikings gemaakt van een banjosnaar en ik was er thuis maar wat mee aan het schmoozen geslagen. Achteraf heb ik begrepen wat ik precies gedaan had om deze klank te krijgen: 1. boventoonsspectrum van de snaar gedemoduleerd 2. notch filter toegepast op de oneven harmonischen en 3. het resultaat daarvan uit fase gebracht met zijn eigen geresamplede spiegelbeeld. Mijn eerste indruk was: "wow, The Story Of Ricky". Dat is een berucht cultfilmpje waarvan de soundtrack vol aftandse synthesizertune'tjes steekt, gemixt met samples van traditionele instrumenten. Het is aan deze onbeschrijflijk slecht gemaakte maar desondanks hilarische goof flick dat ik de bombastische titel heb ontleend. -------------------------------------------------------------------------------- Prijsbeest (Das Teufel Preisetier) .KO.07. M&M Robot Orchestra 5' 30" Opnieuw een grootschalig orkestwerk waarin elke robot afzonderlijk werd opgenomen. Wat u hoort is een downmix van partijen die nu eens rond de middag, dan weer laat op de avond van 30 September aan de DAT werden toevertrouwd. Allesbehalve een sinecure trouwens omdat het hardnekkig aan en af – vliegen van een helicopter de opnames geregeld verstoorde. Prijsbeest was één van de nummers die ik aanvankelijk in gedachten had voor Haar Haar, maar later werd geskipped wegens niet subtiel genoeg. -------------------------------------------------------------------------------- Taxidermie .KO.07 Qt solo In opdracht van Vzw Muzikon (Hogeschool Gent) 9' Taxidermie werd geschreven voor het MIDI - gestuurde kwarttoonsorgel van Godfried - Willem Raes. Het is een dubbelorgel met twee complete orgeltessituren die tov. elkaar een kwarttoon verschoven zijn. Technisch gezien moet, wie er een stuk voor schrijft, rekening houden met twee aparte MIDI - sporen, waarvan het onderste spoor overeenkomt met alle 'juist' gestemde intervallen en het bovenste spoor de kwarttonen weergeeft. Ofwel beschouwt de componist de tessituur als één geheel en verdeelt hij de noten gewoon tussen bovenste en onderste notenbalk, ofwel kan hij beide tessituren als aparte gehelen, klankwerelden gebruiken. Ik pas beide werkwijzen afwisselend toe in Taxidermie, dat voorts in drie delen werd opgedeeld, waarin het werken met kwarttonen vanuit drie verschillende hoeken belicht wordt. Part 1: SPCTRS We vangen aan met de constructie van een 'ideaal' spectrum, inclusief een zo nauwkeurig mogelijke benadering van alle typerende intervallen daarbinnen. Daaruit volgt een voortgang die speelt met de plasticiteit van spektra: onderzocht wordt, in welke mate de orgelklank een gedaanteverwisseling ondergaat als zijn spectrum van buitenaf gemanipuleerd wordt. Anders gezegd: als wij de klank van Qt als orgel - achtig herkennen omdat die zijn eigenheid ontleent aan die ontelbare boventonen waaruit hij is opgebouwd, wat is het resultaat dan als dat spectrum proportioneel gekneed en gemanipuleerd wordt? Technisch gezien kan men er het 'curvische' denken van Iannis Xenakis in herkennen, maar het gaat mij in wezen om de kernvraag of een klank fundamenteel anders klinkt als men ostentatief zijn spectrum hoorbaar maakt en daar de bestanddelen van gaat kneden, afbuigen en plooien. In dit deel zijn het 'normale' en het kwarttoonsregister één geheel. Part 2: TCHNFX In het tweede deel heerst de spelgeest; het opent met een reeks dichte, hamerende klusters in het basregister. Stilaan komen, op die ritmische drijfveer, springerige, Aphex Twin - achtige melodieën bovendrijven. Dit deel is opgevat als een techno - evokatie waarvan de rijke melodiciteit op alle mogelijke manieren met kwarttonen wordt omspeeld, verdubbeld en versierd. Het is muziek die niets te bewijzen heeft, behalve de logika van haar eigen structuur dan, of men het nu als een affect, stijlfiguur, statement of kleuring bekijkt. Beide orgelregisters worden hierin volstrekt autonoom behandeld. Part 3: XNHRMNS In dit xenharmonisch koraal werk ik kwarttoonsharmonieën uit, gealtereerde harmonische functies in de 24 - toonsstemming waarvoor ik speciaal een soort 'panmodale' toonladder construeerde. Ik vertrok van de zeven kerkmodi die elk hun eigen grondtoon en kenmerkend interval hebben. Ik nam de kenmerkende intervallen van elke modus (dorische sixt, lokrische kwint, enz.) tesamen en verwerkte ze in één kwarttoonsmodus, die in zich alle intervalkarakteristieken bevat, maar die op hun beurt door de kwarttoonsinflecties worden geaccentueerd. Met dit materiaal ging ik aan de slag om een diffuus, nachtmerrie - achtig koraal te maken dat naar het einde toe de luisteraar elke harmonische grond ontzegt. -------------------------------------------------------------------------------- Era Zero (Glitchophony Nr.1) .KO.07 Electroakoestisch Text & voice: Sebastian Bradt 7' 20" Era Zero (Tijdperk Nul) werd flink ingekort om binnen de gangbare duur van een hoorspel te komen en gecombineerd te worden met tal van glitches. De term 'glitch' stamt uit het Duits, waar 'glitschig' zoveel betekent als 'glijdend, glad' en betrekking heeft op diverse soorten output die het gevolg zijn van een kortdurende soft - of hardwaregebonden storing. Het soort (on)gewenste (bij)geluiden dus, dat bvb. wordt veroorzaakt door het inpluggen van een elektronisch instrument in een versterker, het aan - of afzetten van audio - apparatuur of door het afspelen van een beschadigd digitaal signaal. Ik verzamelde restafval uit opnames en merkte dat een schat van klanken vervat zit in wat wij als ruis ervaren. Tot op heden mijn meest persoonlijke stuk. -------------------------------------------------------------------------------- L' Union Fait La Fo/arce .KO.07 Dedicated to Triatu Percussion Group Player 1: marimba 1, bass drum, tomtom, snare drum, 3 woodblocks, cymbal, brake drum & triangle Player 2: vibraphone, bass drum, tomtom, snare drum, 3 bongoes, cymbal, brake drum & triangle Player 3: marimba 2, bass drum, tomtom, snare drum, 3 temple blocks, cymbal, brake drum & triangle 6' - 6' 30" Een ideetje dat ik uitwerkte toen ik deze drie virtuozen in Logos aan het werk hoorde. Het werk kreeg de dubbele maatstreep mee op de dag dat de verkiezingen door de retardaire en anachronistisch autoritaire CD&V voor gewonnen werden verklaard. Niet lang daarna brak de malaise van de federale onderhandelingsgesprekken pas helemaal uit en werd de vermeende Union, zoals onze nationale lijfspreuk het poogt aan te geven, tot weinig meer dan spaanders herleid. -------------------------------------------------------------------------------- Nonchalance .KO.07 Dedicated to Steven Decraene Piccolo, fluit, hobo, 2 besklarinetten, F hoorn, 2 fagotten Percussie: snare drum, tamborine, woodblock, cymbal & triangle 3' 30" Een epiloog op Pleurnichard; materiaal dat tijdens de schetsfase op de grond achterbleef, werd op een hoop gegooid om er Nonchalance uit te distilleren. Ekolinspiratorisch bewustzijn, wie zal het zeggen... -------------------------------------------------------------------------------- Haar Haar (Her/Hair) - The Soundtrack .KO.07 Dedicated to Bart van De Plas & Pascale Patterson M&M Robot Orchestra 6' 30" Eind december '06 werd ik gecontacteerd door Bart Van De Plas, laatstejaarsstudent animatie aan het Rits te Brussel. Hij had een paar muziekjes nodig om zijn eindprojekt, Haar Haar / Her Hair mee te stofferen. Dit kortfilmpje - teder, breekbaar en speels - ademt een nostalgisch sfeertje uit dat de kijker ahw. doet snakken naar diens eigen kindertijd. Vandaar even geen luide beats zoals u van ondergetekende gewend bent, maar haarhaar - zuivere speeldoosmusicules. Hoewel ze geheel onafhankelijk van elkaar gemaakt werden, bleken muziek en beeld vreemd genoeg naadloos op elkaar aan te sluiten. Samenwerken met mensen die gewend zijn in beelden te denken, mag allerminst onderschat worden; het is en blijft zoeken en aftasten naar raakpunten in beide zintuiglijkheden. Maar het leverde mij wel een technisch inzicht op in mijn tweede grote passie, film, die ik nooit had durven dromen. -------------------------------------------------------------------------------- Ouàttosz/Ouòckosz@Lilith (Two Wrongs Make a Right) .KO.07 Dedicated to Thelema Trio Clarinet(s), saxophone(s) & piano 5 - 6' Na het bijwonen van een pico bello concert van het Thelema Trio (Marco Antonio Mazzini, Peter Verdonck & Ward De Vleeschhouwer) in de Rode Pomp eind 2004, was de kogel door de kerk: aan deze heren wordt een stuk opgedragen. Vraag niet naar de herkomst van de titel, want die is té genant voor woorden. Die herkomst, bedoel ik. -------------------------------------------------- Talking To The Hand, 'Cos The Face Didn't Want To Hear It Any More .KO.07 Dedicated to Dominiek Reynaert & Junioren Orkest Ars Musica 3' Dit is een nogal Michael Nyman - achtige mars, een gelegenheidsstuk voor iemand die de muziek een zonder meer warm hart toedraagt. -------------------------------------------------------------------------------- L' Irreparable - SATAN .KO.07 Dedicated to Christine Termonia & The Mu6 - Ensemble Sopraan, fluit, Bb klarinet, melodisch slagwerk, cello & kontrabas 2' 30" Op het gelijknamige gedicht van Charles Baudelaire. -------------------------------------------------------------------------------- Ovoin - Half A Minute of N.E.W.S. This Time .KO.07 Dedicated to Christine Termonia & The Mu6 - Ensemble Sopraan, fluit, Bb klarinet, melodisch slagwerk, cello & kontrabas 30" Miniaturistico assai... -------------------------------------------------------------------------------- Séance, Le Tangeau (The Cloven Hoof) .KO.07 Dedicated to Astor Piazzolla, Tars Lootens & Frederic Devreese <M&M> Robot Orchestra 4' 30"' Eén van die stukken die tot stand zijn gekomen door een omslachtige, maar leerrijke opnametechniek; afgaande op het feit dat elke M&M robot midi – gestuurd is en theoretisch gezien perfect synchroon is aan de andere robots, nam ik hun partijen gewoon een voor een op, terwijl de robots die niet meespelen, uitgeschakeld waren. Dat bespaarde me gelijk een pak hinderlijke ruis die eigen zijn aan hun mechaniek. Helemaal vooraan in de partij zorgde ik voor enkele cues die mij een visueel houvast gaven als ik de waveforms onder elkaar plaatste. Ik paste deze techniek voor het eerst toe in Schlager (op Bradtpack 2006), en nadien op Séance, Prijsbeest en de volledige soundtrack voor Haar Haar. Later ben ik ervan afgestapt wegens al te tijdrovend en omslachtig; als je twintig robots gebruikt, dan ben je verplicht twintig keer na elkaar hetzelfde stuk af te spelen. Bovendien moet je iedere keer de band stopzetten, de microfoons verplaatsen, de hoek en de hoogte afregelen, om nog maar te zwijgen van de eindeloze soundchecks op het mengpaneel. Dit stuk werd op één dag neergeschreven, na er tien jaar over gepiekerd te hebben hoe ik een dans - en zingbare tango in vijfkwartsmaat op poten zou stellen. Op Valentijnsdag werd een voorlopige downmix klaargestoomd en weerom rolde er een nieuw Bradtpackje van de band. De titel slaat in deze zin op mijn gewoonte van andermans tango's te gaan oproepen en assimileren tot ze in de D.R.O.O.M. verwerkt zijn. Nadien is het een kwestie van op het geschikte moment de kraan open te zetten en The Well Of Souls alle spreekkracht te verlenen. Zo geschiedde... -------------------------------------------------------------------------------- Pleurnichard .KO.07 Dedicated to Artis Dulcedo olv. Steven Decraene Symfonisch orkest & trompet solo 32 DIN A3 pgs. 10 - 12' Pleurnichard is een van de genrestukken die in het kielzog van Schlager volgden: muziek die beweert iéts te zijn, maar net dat tikkeltje teveel afwijkt van wat men in dit geval van een smartlap zou verwachten. Ik kreeg eind 2006 de opdracht van Steven Decraene, om een vlaamse creatie te verzorgen ter inauguratie van het tienjarig bestaan van zijn orkest. Het stuk werd afgeleid uit een recente song die op zich een beetje een hyperchromatisch, transsylvanisch Dracula - sfeertje in zich meedraagt, maar evolueert al snel naar pseudo - dramatische Richard Strauss après la lettre. Op een strakke ritmische drive (mits enkele misplaatste knipogen naar de historiek van het concerto) bouwt Pleurnichard uiteindelijk op naar een woeste orgie van orchestraal geweld die als steeds bij ondergetekende eindigt met een vonkje hoop... of technisch gezien: een volmaakt grote drieklank dan. 引用通告此日志的引用通告 URL 是： http://kotantrum.spaces.live.com/blog/cns!3814D739C8DC372A!287.trak 引用此项的网络日志
|
|
|
